νεολαία ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Τις μέρες που ακολούθησαν τις φοιτητικές εκλογές της 7ης Μάη γίναμε μάρτυρες σειράς επιθέσεων της Πανσπουδαστικής ΚΣ στα σχήματα της ΕΑΑΚ σε πανελλαδικό επίπεδο. Τα γεγονότα της Φιλοσοφικής ΑΠΘ που κατέληξαν στον τραυματισμό συντρόφου (κάταγμα αυχένα) και η θρασύδειλη επίθεση στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου που κατέληξε στον τραυματισμό και τη νοσηλεία άλλων δυο συντρόφων, ο ένας μέλος της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, αποτελούν τα πιο ενδεικτικά περιστατικά των διαθέσεων της νεολαίας του ΚΚΕ απέναντι στους αντικαπιταλιστές στα πανεπιστήμια.

Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι καινοφανείς. Είναι φυσικό επόμενο της αντιδραστικής στάσης της ΚΝΕ στα κινήματα των τελευταίων ετών, μια στάση που υπαγορεύεται από τη λογική της αυτόκεντρης ανάπτυξης του Κόμματος ακόμα και εις βάρος του αγώνα των καταπιεσμένων. Το 2007, όταν η ΠΚΣ αναγκάστηκε να μπει στο φοιτητικό κίνημα μετά την τραγική αποτυχία της καταγγελτικής γραμμής της απέναντι στις καταλήψεις του 2006, φαίνεται να μην της έχει αφήσει κανένα δίδαγμα. Το απέδειξε άλλωστε η ντροπιαστική της εναντίωση στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Μετά το 2011 η ΠΚΣ κατέληξε να είναι η δύναμη που υπερασπίζεται μαζί ακόμα και με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ τις «ανοιχτές σχολές», καταθέτοντας στις Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων πλαίσια καταγγελίας της κυρίαρχης πολιτικής χωρίς να προτείνουν μέσα πάλης, ακόμα και σε περιόδους όξυνσης της αστικής επίθεσης. Η στοχοποίηση των σχημάτων της ΕΑΑΚ είναι ενδεικτική της κατρακύλας του ΚΚΕ και της νεολαίας του. Αποφασισμένοι να μη συγκρουστούν στην πραγματικότητα με τους από πάνω, παρά μόνο να εκμεταλλευτούν την οργανωτική τους δύναμη για να κάνουν συμβιβασμούς με τους αστούς, δείχνουν αποφασισμένοι να τσακίζουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας απέναντι στον αναχωρητισμό και την ηττοπάθειά τους. Η επίθεση στην αντικαπιταλιστική αριστερά και τα σχήματα της ΕΑΑΚ είναι απολύτως αναμενόμενη, καθώς είναι αυτή τη στιγμή η μόνη υπολογίσιμη δύναμη στο πανεπιστήμιο που παλεύει για τη νίκη των φοιτητικών κινημάτων στο πλάι του εργατικού κινήματος και ψάχνει διαρκώς να βρει τον τρόπο για να βάλει σε κίνηση την καταπιεζόμενη πλειοψηφία των φοιτητών/τριών.

Η επίθεση από τη σταλινική νεολαία μας δείχνει πως ο δρόμος που βαδίζουμε είναι όντως ανατρεπτικός, είναι ο δρόμος που χαλάει τα σχέδια της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά και της κομματικής γραφειοκρατίας της ρεφορμιστικής αριστεράς. Καλούμε τη καταπιεζόμενη πλειοψηφία των φοιτητών/τριών να καταδικάσει τις επιθέσεις της ΠΚΣ. Στην επόμενη στροφή του κινήματος είναι αναγκαίο να ξεπεραστούν τα εμπόδια που βάζουν τα άκαπνα πλαίσια «αγώνα» του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών και να έρθει στο προσκήνιο η μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητικών αμφιθεάτρων, αυτή που δε βολεύεται με «ανοιχτές σχολές», που δεν καλύπτεται από τις αποφάσεις «κόκκινων» ΔΣ, αλλά επιβάλλει το δίκιο της στο δρόμο. Γι’ αυτή την κατεύθυνση παλεύουμε, γι’ αυτή την υπόθεση παλεύουν τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Και θα συνεχίσουμε, όπως κάνουμε εδώ και 23 χρόνια. Κι αν θέλει το ΚΚΕ και η νεολαία του να μας θέσουν με τη βία εκτός κινήματος, εμείς θα τους ρωτήσουμε ένα και μόνο πράγμα: Πότε σήκωσε τελευταία φορά Κνίτης το χέρι του ενάντια σε μέλος της ΔΑΠ;

Το ΜπαλτάκοςGate, το “Antifa” Κράτος και η πάλη ενάντια στο φασισμό

Απριλίου 30, 2014

Ε.Α.Α.Κ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

Απριλίου 26, 2014

Όταν γράφονταν οι παρακάτω γραμμές η κατάσταση έμοιαζε αρκετά διαφορετική. Τα σχήματα θα συζητούσαν στα πλαίσια ενός διημέρου, του πρώτου εαρινού μετά το 2011. Δυστυχώς αυτό δεν κατέστη εφικτό. Θεωρούμε ότι πρέπει να διαχωρίσουμε τη στάση μας από τις δυνάμεις που οδηγούν de facto στον εκφυλισμό των ήδη προβληματικών διαδικασιών συντονισμού των σχημάτων. Η επιβολή της ατζέντας των οργανώσεων πάνω στις διαδικασίες της ΕΑΑΚ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την όποια επιδιωκόμενη αυτοτέλεια του μορφώματος. Εκτός αυτού, είναι τουλάχιστον υποκριτικό να εμφανίζονται ως θεματοφύλακες της δημοκρατίας οι πάσης φύσεως εμπλεκόμενοι ή ανεχόμενοι τις εκάστοτε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές που βαρύνουν το εσωτερικό μας, οι ίδιοι που τόσα χρόνια βολεύονταν μοιράζοντας τα σχήματα σε καταλόγους οργανώσεων, οι ίδιες δυνάμεις που προτίμησαν να υπάρχουν δύο σχήματα ΕΑΑΚ σε μια σειρά σχολών προκειμένου να μην έρθουν σε σύγκρουση με τις δομικές πολιτικές και οργανωτικές προβληματικές του μορφώματος, καθώς αυτές εξυπηρετούσαν το στενό τους οργανωτικό σχεδιασμό. Μια διαδικασία που δε μπορεί να εμπλέξει όλα τα σχήματα στερείται αποτελεσματικότητας, ωστόσο είναι καλύτερα να γίνει έστω μια προσπάθεια λειψού συντονισμού από μια οριστική ακύρωση του διημέρου για τους δεδομένους οργανωτικούς λόγους. Η κρίση του μορφώματος επιτείνεται και είναι αναγκαίο κάθε υγιής δύναμη μέσα στο μόρφωμα να αναλάβει τις ευθύνες της, ώστε να γίνουν αποφασιστικά βήματα για την υπέρβαση αυτής της κατάστασης, για δημοκρατικές δομές συντονισμού της ΕΑΑΚ, για μια ΕΑΑΚ που να μπορεί να αναδείξει τη δημοκρατία του εσωτερικού της ως πρότυπο δημοκρατίας για το κίνημα, ως πρόπλασμα των δομών που θέλουμε να χτίσουμε αλλάζοντας την κοινωνία.

Η φετινή εαρινή απόπειρα διημέρου έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο, που τα σχήματα της ΕΑΑΚ καλούνται να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο, τόσο στο εσωτερικό των σχολών τους, όσο και σε κεντρικό επίπεδο, ως δύναμη οργάνωσης και έκφρασης του πρωτοπόρου μέρους του φοιτητικού σώματος.

Και ενώ πλέον το ζήτημα της εσωτερικής μας δημοκρατίας έχει πάψει να αποτελεί ταμπού, ο τρόπος που συνήθως ανοίγει μέσω γενικόλογων διαπιστώσεων για οργανωτικά προβλήματα, οδηγεί σε προτάσεις-καρικατούρες, που ευαγγελίζονται αναβαθμισμένη λειτουργία μέσω της αλλαγής των δομών, παραβλέποντας-σκόπιμα ή μη- ότι πίσω από τις οργανωτικές ανεπάρκειες που αντιμετωπίζουμε υποκρύπτονται κατά βάση πολιτικά αίτια.

Ε.Α.Α.Κ. φοιτητικό κίνημα

Το Φοιτητικό Κίνημα ενάντια στη Βαρβαρότητα

Απριλίου 26, 2014

Η οικονομική κρίση ενισχύει την αγωνία του καπιταλισμού για επιβίωση, μια διαδικασία που στον τομέα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης μεταφράζεται με την ανάλγητη στάση του Υπουργείου απέναντι σε όλες τις βαθμίδες της. Από το Λύκειο μέχρι τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, επιχειρείται η σκληρότερη μετάλλαξη της εκπαίδευσης, με μια όλο και περισσότερο ταξική διάσταση. Όσον αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την κρίση να βαθαίνει και τις ανάγκες της φοιτητικής νεολαίας για οικονομική στήριξη να αυξάνονται, η Κυβέρνηση εκμεταλλεύεται την πίεση που η ίδια έχει προκαλέσει στο σώμα των φοιτητών, ώστε να οξύνει περαιτέρω την σύγχυση του φοιτητικού κινήματος και να επιβάλλει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το νέο οργανόγραμμα στο οποίο πρέπει να συμμορφωθούν οι σχολές, σε συνδυασμό με την πρόταση των εσωτερικών κανονισμών του Υπουργείου, έρχονται να δέσουν με τις επιταγές των αξιολογητών του περασμένου διαστήματος. Όλα μαζί δείχνουν ότι η Κυβέρνηση θέλει να επιβάλει μια διαφορετική, αλλά αναγκαία για τα συμφέροντά του κεφαλαίου, συνθήκη, πιέζοντας το μεγαλύτερο κομμάτι των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, στην ανεργία και την μετανάστευση.

Ο χαρακτήρας του πανεπιστημίου αλλάζει, κάτι το οποίο είναι εμφανές σε πολλούς τομείς και πρώτα και κύρια στην οικονομική του λειτουργία. Όπως συμβαίνει και σε όλες τις εκφάνσεις της κρατικής χρηματοδότησης, έτσι και στο πανεπιστήμιο η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται και αφήνεται να καλυφθεί από το ιδιωτικό κεφάλαιο. Αυτό το άνοιγμα προς τον ιδιωτικό τομέα, δεν γίνεται μόνο στον τομέα της έρευνας, όπου υπήρχαν και παλαιότερα σημαντικά στοιχεία ιδιωτικής χρηματοδότησης, αλλά και σε άλλες πλευρές της οικονομικής λειτουργίας του πανεπιστημίου, ανοίγοντας τον δρόμο στις εταιρίες να έχουν όλο και μεγαλύτερο λόγο στην λειτουργία του, κάτι το οποίο έχει προφανές αντίκτυπο στους όρους σπουδών.

Οι διαθέσεις της κυβέρνησης αποκαλύφθηκαν με το τολμηρό βήμα της απόλυσης των διοικητικών υπαλλήλων, μια κίνηση που αν και απέτυχε έκανε ξεκάθαρο ότι βαδίζουμε σε μια νέα περίοδο. Σε μια περίοδο που οι λειτουργίες του Πανεπιστημίου δεν θα καλύπτονται από προσωπικό επί πληρωμή, αλλά από εργολαβίες, συμβασιούχους ή από τα επερχόμενα φοιτητικά δίδακτρα. Έχουμε, λοιπόν, την σταδιακή αποκοπή του πανεπιστημίου από το κράτος, τον όλο και λιγότερο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του με τους ιδιώτες να έρχονται και να αναλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην λειτουργία του Πανεπιστημίου. Η έρευνα γίνεται ακόμα πιο ελεγχόμενη και προσανατολισμένη προς τα συμφέροντα συγκεκριμένων εταιρειών/ιδιωτών με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους (μικρές χορηγίες σε φτηνό επιστημονικό δυναμικό και δωρεάν εξοπλισμό με συχνά μεγάλα ερευνητικά αποτελέσματα).

αντιφασιστικό - αντιρατσιστικό κίνημα αντιφασιστικό κίνημα Ε.Α.Α.Κ.

Συμβολή της φοιτητικής ομάδας της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος στο συντονιστικό ΕΑΑΚ Αθήνας 5/3/2014

Μαρτίου 06, 2014

Το σημερινό συντονιστικό διεξάγεται εν μέσω γεγονότων που αναδεικνύουν, αν μη τι άλλο, το βάθεμα της δομικής κρίσης του καπιταλισμού. Οι διεθνείς εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Βοσνία δίνουν τον τόνο, με την ατζέντα να πλαισιώνεται από τη συνέχιση της αντεργατικής επίθεσης της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και την ανάγκη για υπέρβαση της κινηματικής νηνεμίας που μαστίζει το φοιτητικό σώμα.

Η κατάσταση στην Ουκρανία αποδεικνύει περίτρανα το πώς ο (νεο)ναζισμός και η ταχεία άνοδός του στην εξουσία είναι ένα πραγματικό σχέδιο για το μεγάλο κεφάλαιο, ένα σχέδιο μέσα από το οποίο περνάει η επίλυση της κρίσης προς όφελός του. Η στήριξη της ΕΕ σε κυβέρνηση με μέλη νεοναζιστές δείχνει περίτρανα τη χρεοκοπία των κομμάτων που επιμένουν να βλέπουν προοδευτικό ρόλο σε αυτό το αντιδραστικό μόρφωμα. Η έλλειψη συνεπούς αντικαπιταλιστικής παρέμβασης στη βάση του κινήματος στην Ουκρανία οδήγησε μεγάλα τμήματα του κινήματος στην αγκαλιά της άκρας δεξιάς και των νεοναζί, ενώ το πολεμικό ενδεχόμενο που ακολούθησε απειλεί να βάλει ταφόπλακα στο μέλλον των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων της Ουκρανίας, των μειονοτήτων και των κάθε λογής καταπιεσμένων. Η Ουκρανία φαίνεται να αποτελεί ένα από τα πιο αρνητικά σενάρια της επίλυσης της κρίσης με καπιταλιστικά μέσα.

Το παράδειγμα της Ουκρανίας πρέπει να γίνει μάθημα για την ελληνική αριστερά. Ο κίνδυνος των φασιστών παραμένει υπαρκτός, παρά τη φυλάκιση της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και της αναστολής μεγάλου μέρους των δραστηριοτήτων της. Είναι αναγκαία η συνεχής επαγρύπνηση του αντιφασιστικού κινήματος και η καλλιέργεια αντιφασιστικής συνείδησης στις μάζες. Ειδικά στα πανεπιστήμια τα σχήματα της ΕΑΑΚ έχουν τη μεγάλη ευκαιρία μέσα από την παρέμβασή τους το επόμενο διάστημα να αναδείξουν τη στενή σχέση των απανταχού νεοναζιστών με το μεγάλο κεφάλαιο και την επικινδυνότητα της απρόσκοπτης δημόσιας παρουσίας τους για τα κινήματα.

Πέρα από αυτά, τα σχήματα είναι αναγκαίο να σπάσουν την κινηματική νηνεμία που επικρατεί στις σχολές. Είναι δεδομένη η αδυναμία των σχημάτων να οργανώσουν μαζικές γενικές συνελεύσεις μετά την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων, με δεδομένη την εντατικοποίηση των προγραμμάτων για τις περισσότερες σχολές. Οφείλουμε να τονίσουμε την επικινδυνότητα αυτής της κατάστασης. Μια σειρά από αγώνες σε κοινωνικό επίπεδο προσπαθούν να ενωθούν με τα διάφορα πληττόμενα στρώματα, με προεξάρχοντες τους απεργούς του ΕΟΠΥΥ, τους αγρότες και πιθανότατα σε ένα επόμενο διάστημα τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ. Η επίθεση στα πανεπιστήμια μέσω της αξιολόγησης και στη φοιτητική μέριμνα συνεχίζεται, ενώ πληθαίνουν τα παραδείγματα ποινικοποίησης των αντιστάσεων, με κορυφαία παράδειγμα τα γεγονότα της Κέρκυρας (μήνυση της πρύτανη του Ιονίου Πανεπιστημίου κατά αγωνιστών/τριών με μάρτυρες κατηγορίας μέλη της ΠΑΣΠ για κινηματική δράση). Δε λείπουν βέβαια και τα νικηφόρα παραδείγματα, όπως στο πανεπιστήμιο Αιγαίου. Είναι καιρός τα σχήματα της ΕΑΑΚ να χαράξουν μια πιο επιθετική τακτική, ώστε να αποφύγουμε το σκόπελο της αναμονής των εκλογών πάσης φύσεως και την παραπομπή των πιο γενικευμένων κινηματικών ξεσπασμάτων στις καλένδες.

Η σύνδεση των ανοιχτών μετώπων είναι ένα βασικό καθήκον για τα σχήματα. Ένα άλλο είναι η ανάδειξη του κεντρικού χαρακτήρα που μπορεί να πάρει μια νέα μάχη στην εκπαίδευση. Η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων αποτέλεσε ένα μεγάλο πλήγμα για την κυβέρνηση και δημιούργησε ρήγματα που παραμένουν ανοιχτά. Γνωρίζουμε καλά πως δε μπορεί να υπάρξει νίκη στα εκπαιδευτικά ζητήματα χωρίς σύγκρουση με την κυβέρνηση, με τις επιταγές της ΕΕ και του κεφαλαίου για τα εκπαιδευτικά και υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να συνεχίσουμε να βλέπουμε τα εκπαιδευτικά. Θα πρέπει τα ζητήματα της αξιολόγησης και της φοιτητικής μέριμνας να υπερβούν τα στενά όρια του κάθε ιδρύματος, να παλέψουμε για πιο συνολικές κινητοποιήσεις πέρα από τις κατά τόπους. Με δεδομένη την παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων στις 22/3 και τις κινητοποιήσεις που προγραμματίζονται, πρέπει να παλέψουμε για γύρο γενικών συνελεύσεων σε επίπεδο Αθήνας για τα παραπάνω ζητήματα και σχετικές κινητοποιήσεις, σε σύνδεση με την αντιφασιστική πάλη και με ανοιχτή την κουβέντα για την αναγκαιότητα της σύγκρουσης με τις κυρίαρχες πολιτικές και την ανάγκη οικοδόμησης δομών αυτοοργάνωσης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της θιγόμενης πλειοψηφίας. Και προφανώς, θα πρέπει να προσπαθήσουμε για την οργάνωση-στήριξη των κινητοποιήσεων αλληλεγγύης στο λαό της Ουκρανίας, ενάντια σε οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική επέμβαση και προφανώς ενάντια στη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτή.

Σίγουρα οι από πάνω δε μπορούν να κυβερνήσουν όπως μπορούσαν, και οι απο κάτω δε μπορούν να κυβερνηθούν όπως πριν. Κι αν τα αρνητικά σενάρια να κυριαρχούν αυτή την περίοδο, είναι καθήκον της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και στα πανεπιστήμια να δείξει όχι μόνο την αναγκαιότητα, αλλά και το εφικτό του άλλου δρόμου. Του δρόμου των εξεγερμένων της Βοσνίας, των ενωμένων εργαζόμενων διαφορετικών εθνικοτήτων ενάντια στον κοινό εχθρό, το κράτος και το κεφάλαιο. Του δρόμου των μεγάλων απαντήσεων, των μόνων πραγματικά ρεαλιστικών.