Στις 12 Φλεβάρη του προηγούμενου χρόνου ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη της Ελληνικής Λύσης, ο νόμος Κεραμέως - Χρυσοχοϊδη. Αυτή είναι αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη πρόκληση που είχαμε να αντιμετωπίσουμε μέσα σε άκρως αντίξοες συνθήκες. Ένας νόμος που ήρθε να αλλάξει άρδην το τοπίο στην τριτοβάθμια, με την πανεπιστημιακή αστυνομία, την ελεγχόμενη είσοδο στα ιδρύματα, τις διαγραφές -όρια φοίτησης και την ελάχιστη βάση εισαγωγής. Ένα χρόνο μετά, μπορούμε να πούμε ότι το περσινό φοιτητικό κίνημα πέτυχε σημαντικές νίκες σε μια περίοδο που προηγουμένως χαρακτηριζόταν από αδράνεια για το κίνημα συνολικά. Κατάφερε να μπλοκάρει την άμεση εγκατάσταση της πανεπιστημιακής αστυνομίας στις σχολές, δίνοντάς μας την άνεση χρόνου να αντιπαρατεθούμε με αυτό το μέτρο με ανοιχτές σχολές και σε επαφή με την φοιτητική νεολαία. Πέρα από την αναβολή της εγκατάστασης της ΟΠΠΙ, το περσινό φοιτητικό κίνημα ήταν εκείνο που έσπασε στην πράξη την απαγόρευση διαδηλώσεων εν μέσω καραντίνας (αμφισβητώντας στην πράξη τον νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων). Έτσι έδωσε τη δυνατότητα και στο υπόλοιπο κίνημα να ξαναβγεί στο δρόμο (βλ. κίνηση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Κουφοντίνα, μέχρι τις φεμινιστικές κινητοποιήσεις και τις αντι-κατασταλτικές πορείες στις γειτονιές).

Ενάντια σε αυτό το νόμο, το κίνημα αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη με μεγαλύτερη μαζικότητα, μαχητικότητα και διάρκεια από ότι στην Αθήνα για λόγους που έχουν να κάνουν με τη στάση των πρωτοπόρων πολιτικών δυνάμεων, όπως αυτές αναδείχθηκαν μέσα από το ίδιο το κίνημα. Η αύξηση της έντασης στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και το κράτος προφανώς δεν αρκεί για τη μαζικοποίηση του κινήματος: οι διαδικασίες βάσεις, οι μαζικότατες ΓΣ που γίνονταν για εβδομάδες και η δημιουργία κέντρων αγώνα μέσα από ανοιχτά πλαίσια σε μια περίοδο επανοικειοποίησης του δημόσιου χώρου εν μέσω λοκνταουν έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο στην εμπλοκή και εν τέλει πολιτικοποίηση του αγωνιστικού μπλοκ.

Στην Αθήνα, προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε μία παρόμοια μεθοδολογία όσον αφορά την δράση μας στο ΕΜΠ. Βλέποντας ότι για μήνες οι Γενικές Συνελεύσεις δεν έχουν απαρτία και εκτιμώντας ότι υπάρχει κόσμος από διαφορετικούς συλλόγους του ΕΜΠ (φοιτητές, μεταπτυχιακοί, εργαζόμενοι, εστιακοί) που έχει διάθεση να αναλάβει δράση, συμμετείχαμε στην δημιουργία της Ανοιχτής Συνέλευσης Πολυτεχνείου. Η σημαντικότερη κίνηση στην οποία προχωρήσαμε ήταν η δεκαήμερη κατάληψη της πρυτανείας του ΕΜΠ, καταφέρνοντας να είναι μια κίνηση όσο το δυνατόν πιο εξωστρεφή και κοινωνικά γειωμένη, με εκδηλώσεις, συζητήσεις κ.ά., και έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο να σπάσει το λοκ-άουτ του κάτω πολυτεχνείου. Ουσιαστικά η κατάληψη της πρυτανείας του ΕΜΠ είχε μια διπλή στόχευση, την οποία θεωρούμε ότι πετύχαμε: Από την μία αποτέλεσε μία αντεπιθετική κίνηση κλιμάκωσης από την μεριά του ΦΚ που αμφισβητούσε την σιγουριά της κυβέρνησης ότι θα καταφέρει να φέρει την ΟΠΠΙ στις σχολές μας. Από την άλλη επανοικειοποιηθήκαμε τον δημόσιο χώρο της Πολυτεχνειούπολης. Έτσι, φτάνοντας στην 15η Απρίλη, στο άτυπο ραντεβού όπου θα γινόταν η εγκατάσταση της ΟΠΠΙ, καταφέραμε να είμαστε σε κατειλημμένα ιδρύματα και πρυτανείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο και Ιωάννινα, δείχνοντας έμπρακτα πως δεν θα ανεχτούμε σε καμία περίπτωση την εφαρμογή του νόμου. Θεωρούμε λάθος την απόφαση της πλειοψηφίας των σχημάτων και των οργανώσεων της ΕΑΑΚ να λείπουν από αυτό το κάδρο κινήσεων που αναπτύχθηκαν.

Εάν θέλουμε να μιλήσουμε για μια σοβαρή αποτίμηση του περσινού φοιτητικού κινήματος με ειλικρινείς όρους, θα πρέπει να παραδεχτούμε το εξής: για πρώτη φορά μετά από χρόνια τα σχήματα της ΕΑΑΚ δεν ήταν εκείνα που χάραξαν και έβαλαν την κατεύθυνση στο κίνημα. Είτε είχαν τον ρόλο ουράς άλλων δυνάμεων, είτε βρέθηκαν εκτός των εξελίξεων και των σημαντικών γεγονότων. Στη Θεσσαλονίκη, τον βασικό ρόλο έπαιξαν ελευθεριακά/ αυτόνομα σχήματα και ανένταχτος κόσμος ο οποίος συσπειρώθηκε γύρω από τα ανοιχτά αγωνιστικά πλαίσια, ενώ στην Αθήνα την ηγεμονία είχε από ένα σημείο και μετά η ΚΝΕ, τραβώντας πίσω της σχήματα ΕΑΑΚ.

Είναι γνωστό πως τα τελευταία χρόνια η ΚΝΕ προσπαθεί να παρέμβει στη βάση της ΕΑΑΚ, εκμεταλλευόμενη την κρίση στο εσωτερικό του μορφώματος και, ακολουθώντας την κεντρική τακτική του ΚΚΕ, κάνει ανοίγματα για μετωπική δράση. Στα φοιτητικά αυτό ξεκίνησε το φθινόπωρο του ‘19 στα κοινά πλαίσια και συντονιστικά, και εντάθηκε πέρσι με τον συντονισμό ΦΣ Αθήνας και τους συντονισμούς Συλλογικών Φορέων σε επίπεδο ιδρυμάτων.  Τις πρώτες εβδομάδες μετά την εξαγγελία του νόμου, αυτή η τακτική αποδείχτηκε επιτυχημένη καθώς η συγκυρία ήταν τέτοια που δεν υπήρχε δυνατότητα για παρέμβαση και έπρεπε να υπάρξει μια συνεργασία δυνάμεων για να είναι εφικτή η παρουσία στον δρόμο. Έπειτα όμως λειτούργησε ως ανασταλτικός παράγοντας στην εξέλιξη των κινητοποιήσεων. Ο Συντονισμός Συλλογικών φορέων λειτούργησε σαν ένα γραφειοκρατικό δευτεροβάθμιο όργανο που επέβαλε δράσεις χαμηλής έντασης και συντήρησης δυνάμεων στις - λίγες - γενικές συνελεύσεις που γίνονταν, αντί να τροφοδοτείται από αυτές.

Σήμερα η κυβέρνηση λέει ότι η ΟΠΠΙ θα τοποθετηθεί το καλοκαίρι σε τρία ιδρύματα όπου θα καθιερωθεί και η ελεγχόμενη είσοδος. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση ξεκίνησε να μιλάει ήδη από τον Νοέμβριο για νέο νόμο πλαισιο για την τριτοβάθμια. Με πρωτοβουλία του ιδρύματος Μποδοσάκη παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο στο Μέγαρο Μουσικής το «Σχέδιο δράσης για το Πανεπιστήμιο του 2030» της “Επιστημονικής” Επιτροπής για το Πανεπιστήμιο, που βάζει τις βασικές κατευθύνσεις για ένα νέο “σαρωτικό νόμο -πλαίσιο για τα ΑΕΙ”, όπως περιγράφεται, ο οποίος δεν έχει κατατεθεί ακόμα.

Το βασικό που έρχεται να αλλάξει στο πανεπιστήμιο είναι ο τρόπος που είναι διαρθρωμένα τα προγράμματα σπουδών, με σκοπό να γίνουν πιο “ευέλικτα” και να μη συνδέονται με συγκεκριμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Θέλουν να διαμορφώσουν ένα εργατικό δυναμικό με ακόμα λιγότερα δικαιώματα, ακόμα πιο κατακερματισμένο, εξειδικευμένο και άρα αποδυναμωμένο. Το ότι τα προγράμματα σπουδών γίνονται πιο “ευέλικτα” μεταφράζεται στο ότι θα προσαρμόζονται συνεχώς στις ανάγκες της αγοράς, δημιουργώντας αποφοίτους αναλώσιμους, με ημερομηνία λήξης, αξιοποιήσιμους μέχρι να έρθει η επόμενη τάση στην αγορά. Με τον κατακερματισμό του προγράμματος σπουδών προωθείται και η de facto διάσπαση των κύκλων σπουδών, φέρνοντας πιο κοντά το στόχο της διάσπασης των πτυχίων σε 3+2 ή 4+1, και μαζί τα δίδακτρα -διαδικασία που βρίσκεται σε διαφορετική φάση στα διάφορα ιδρύματα.

Ενώ οι αρχικές διαρροές εστίαζαν αρκετά και στην επαναφορά των Συμβουλίων Ιδρύματος βλέπουμε αυτή η πτυχή να πηγαίνει πίσω, λόγω των αντιδράσεων μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας (καθηγητών, μελών ΔΕΠ, κλπ). Ωστόσο, βλέπουμε στα δημοσιεύματα στον Τύπο να γίνονται αναφορές στην θέσπιση “εκτελεστικού διευθυντή των ΑΕΙ (μάνατζερ), που θα είναι άτομο το οποίο μπορεί να προέρχεται από προσωπικό του ιδρύματος ή άλλον δημόσιου φορέα”. Βλέπουμε, δηλαδή, με πρόφαση την τεχνοκρατική και διαφανή λειτουργία του πανεπιστημίου, να γίνεται στην πραγματικότητα απευθείας παρέμβαση ακόμα και με εξωπανεπιστημιακές δομές, έτσι ώστε να εφαρμόζονται σε κάθε φάση οι κατευθύνσεις της εκάστοτε κυβέρνησης και της αγοράς.

Τέλος, στον απόηχο της ΕΒΕ και του κλίματος που δημιούργησε, με πολλά τμήματα και σχολές να έχουν ελάχιστους ή ακόμα και μηδενικούς εισακτέους πέρσι, βλέπουμε να προωθείται η συγχώνευση και το κλείσιμο τμημάτων. Αυτό πρόκειται για μια ξεκάθαρη υποβάθμιση της δημόσιας δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς είναι προφανές πως οι ανάγκες που καλύπτονταν από τα τμήματα που θα κλείσουν, θα καλύπτονται πλέον από αντίστοιχα ιδιωτικά.

Στην παρούσα φάση φαίνεται το πανελλαδικό συντονιστικό των σχημάτων της ΕΑΑΚ να είναι μία διαδικασία εσωτερικής κατανάλωσης που θα είναι η επικύρωση της προειλημμένης απόφασης του κοινού κατεβάσματος με την ΑΡΕΝ. Μια απόφαση που ήδη έχει αρχίσει να υλοποιείται μάλιστα. Η κριτική μας στην άνευ όρων μετωπικότητα της αριστεράς είναι πάγια αλλά με βάση την περσινή εμπειρία είναι ελλιπής καθώς οι επιλογές που έκανε η ΕΑΑΚ την έφεραν σε μία θέση μέσα στο κίνημα που αποτελεί τομή τόσο για την ίδια όσο και για το κίνημα.

Αν ο χάρτης τον πολιτικών δυνάμεων που διαμορφώνεται μέσα στο πανεπιστήμιο έχει από την μία τα ελευθεριακά/αυτόνομα σχήματα - που την μία μέρα είναι τα πιο μαχητικά και την άλλη μέρα εξαφανίζονται - και από την άλλη υπάρχει η ΚΝΕ που υπερασπίζεται την οργανωμένη πάλη και τα κεκτημένα του Φ.Κ αλλά σταθερά αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, τότε το αντίβαρο σε αυτό τον διπολισμό δεν μπορεί να είναι μια παναριστερή σούπα που δεν έχει να προσφέρει τίποτα ούτε σε περιεχόμενο ούτε σε δράση. Δεν θα μπορεί να δώσει διέξοδο στο ριζοσπαστικό δυναμικό που εγκολπώνει το οποίο θα καταλήξει να ελπίζει απλώς στην κυβερνητική εναλλαγή. Η ΕΑΑΚ πέρσι βρέθηκε αντιμέτωπη με μία από τις πιο κρίσιμες προκλήσεις του Φ.Κ και ξεπεράστηκε από αυτές τις δυνάμεις. Οι αντικαπιταλιστικές δυνάμεις εντός της δεν κατάφεραν να προβάλουν κάποιο αντιπρόταγμα. Αν φέτος, στις πρώτες φοιτητικές εκλογές μετά από τρία χρόνια, δεν υπάρξει μία έστω και μειοψηφική αλλά υπαρκτή και αυτοτελής αποτύπωση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τότε αυτό θα σημάνει μία πολύ μεγάλη υποχώρηση που θα την θέσει στην πλήρη αφάνεια.

Για να προχωρήσουμε μέσα στις σχολές,  είναι σημαντικό να καταφέρουμε να έχουμε την δική μας διακριτή πολιτική κατεύθυνση, η οποία περιγράφεται από κάποιες βασικές αρχές τις οποίες πρέπει να επαναλάβουμε και να προσπαθήσουμε να υλοποιήσουμε. Η πρώτη και κύρια είναι η αρχή της αυτο-οργάνωσης, η δυνατότητα να αποφασίζουν τα σχήματα και οι σχηματίες τους για τους εαυτούς τους, μέσα από τις ανοιχτές τους διαδικασίες, οι οποίες πρέπει να είναι εξωστρεφείς, δημοκρατικές και συμπεριληπτικές. Επιπλέον, η κατεύθυνση του κινήματος πρέπει να αποφασίζεται από την βαση του κόσμου και όχι στα διοικητικά συμβούλια και σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Οι γενικές συνελεύσεις έχει αποδειχθεί πως είναι το πιο ισχυρό όχημα και στόχος μας είναι να ενδυναμωθούν. Όταν όμως αντικειμενικά δεν μπορούν να λειτουργήσουν (βλ. μέσα στο λοκνταουν σε πολλές σχολές) θα πρέπει να βρίσκουμε άλλους τρόπους να συσπειρώνουμε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες στην βάση.

Όσον αφορά τις συνεργασίες στο πεδίο της κοινής δράσης, η περσινή εμπειρία έχει δείξει πως η κινηματική συμπόρευση με κομμάτια εκτός ΕΑΑΚ, κομμάτια της αναρχίας και της αυτονομίας δηλαδή, όχι μόνο είναι δυνατή, αλλα σε πολλές περιπτώσεις και προωθητική. Όταν μάλιστα αυτές οι δυνάμεις ανοίγουν τα ζητήματα των γενικών συνελεύσεων, της σύνδεσης των φοιτητικών με τα κεντρικοπολιτικά, η συμπόρευση μαζί τους μπορεί να είναι εξαιρετικά προωθητική. Αυτόνομα και ελευθεριακά σχήματα στην Θεσσαλονίκη κυρίως, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις και βοήθησαν στην μαζικοποίηση του κινήματος.

Δεν παραβλέπουμε σε καμία περίπτωση τις αντιφάσεις που διέπουν και αυτούς τους χώρους. Η αναρχία και η αυτονομία όταν μιλούν για “αδιαμεσολάβητους αγώνες” εννοούν την άρνηση του οργανωμένου αγώνα και την υποταγή στο αυθόρμητο. Ανά στιγμές μπορούν να εκφράσουν την αγωνιστική διάθεση του κόσμου και να οδηγήσουν το κίνημα στο να πετύχει νίκες, αλλά δεν μπορούν να δημιουργήσουν ένα συνεχές που θα παίρνει τις αγωνιστικές εμπειρίες και θα τις κάνει κεκτημένα του κινήματος. Δεν μπορούν να συμβάλουν στο να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης μακροπρόθεσμα. Άλλα συμπτώματα αυτής της κατεύθυνσης μπορούμε να εντοπίσουμε στην απαξίωση των μαζικών διαδικασιών και την προώθηση των ατομικών “ακτιβισμών”, στο μεγάλο κενό γνώσης και επιθυμίας να κάνουν ουσιαστικό συνδικαλισμό στις σχολές και όχι απλώς προπαγάνδα καθώς και στην έλλειψη πολλές φορές ανάλυσης για τον ίδιο τον ρόλο του πανεπιστημίου. Για αυτό το λόγο βλέπουμε άλλωστε, μετά από ένα μεγάλο φούσκωμα αυτών των σχημάτων, να μην καταφέρνουν συχνά να πολιτικοποιήσουν τον κόσμο και να δημιουργήσουν ένα σταθερό αγωνιστικό μπλοκ. Εκεί έρχεται ο ρόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να μην δείξει φοβικότητα αλλά αντίθετα να επιδιώξει την κοινή δράση και συνεργασία σε συγκεκριμένα επίδικα και να πολιτικόποιήσει το κίνημα ένα βήμα παραπέρα.

Το ερώτημα που προκύπτει, είναι πώς το φοιτητικό κίνημα θα καταφέρει να επαναμαζικοποιηθεί, να θέσει ανάχωμα στους ήδη ψηφισμένους νόμους αλλά και στους επόμενους που φέρνει η κυβέρνηση. Το φοιτητικό κίνημα είναι αυτό που μπορεί να εκπληρώσει τον ιστορικό του ρόλο ως πυροκροτητής ευρύτερων κοινωνικών αναταράξεων, για αυτόν τον λόγο στην συγκεκριμένη συγκυρία είναι τρομερά απαραίτητο ο λόγος μας να είναι σαφώς αντικαπιταλιστικός, φεμινιστικός, αντιπολεμικός. Τα προηγούμενα χρόνια έχουμε καταφέρει να πετύχουμε επιμέρους νίκες απέναντι σε πτυχές των νομοσχεδίων, παρόλα αυτά οι νίκες αυτές δεν ήταν συνολικές και υπάρχει ακόμα δρόμος να διανύσουμε. Ο λόγος για τον οποίο δεν το καταφέραμε, και ο τρόπος για να το καταφέρουμε στην συνέχεια, είναι η ανάδειξη (και η απουσία έως τώρα) μιας νέας πρωτοπορίας του φοιτητικού κινήματος, ανεξάρτητη και με σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά.

Πριν λίγες μέρες, κυβέρνηση πέρασε το νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδης με καταστολή και συλλήψεις ενάντια στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος. Η κυβέρνηση έδειξε και πάλι το αυταρχικό της πρόσωπο. Με “αποφασιστικότητα και πυγμή” ήθελε να διαχειριστεί τον φόβο που τις προκαλεί ο αγώνας των φοιτητών, σ' ένα ακόμη μέτωπο κοινωνικής δυσαρέσκειας που έχει ανοίξει για τις πολιτικές που περνάει. Ένας αγώνας που έσπασε τις αυταρχικές απαγορεύσεις στην πράξη! Θέλει να υλοποιηθεί ο νόμος τώρα με σχολές κλειστές και παρατεινόμενο lockdown, για να μην αποτραπεί στην πράξη η εφαρμογή του!

Στις 22/2 φοιτήτ(ρι)ες στο ΑΠΘ που είχαν καταλάβει την πρυτανεία με αποφάσεις ΦΣ δέχτηκαν βία από δυνάμεις καταστολής. Ο πρύτανης με βάση την εφαρμογή του νέου νόμου για “παρακώλυση της ακαδημαϊκής λειτουργίας” έκανε αίτημα στον εισαγγελέα, και ο τελευταίος, αντίστοιχα, κάλεσε την αστυνομία να επέμβει. Με την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής έγιναν 32 προσαγωγές, με τον πρύτανη να κάνει επιλογή ποιος πρέπει να προσαχθεί και ποιος να συλληφθεί. Οι δυνάμεις καταστολής έκλεισαν το ίδρυμα από τους φοιτητές που πήγαν να διαμαρτυρηθούν. Έσυραν φοιτητή δαρμένο από το έδαφος για να τον πάνε στην ασφάλεια. Σ’ αυτήν την κατασταλτική βία το κίνημα στην Θεσσαλονίκη αυτές τις μέρες απάντησε και απαντάει με χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους, έχοντας ώριμα, οξυμένα και άμεσα αντανακλαστικά. Απαντάει ταυτόχρονα το φοιτητικό κίνημα στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις! Δεν θα αφήσει τους αγωνιστές/στριες μόνους/ες τους/ες στην καταστολή του κράτους!

Επίσης, είχε υπάρξει πρόσφατα έγγραφο της ασφάλειας μετά από αίτημα της διοίκησης για το φακέλωμα των φοιτητ(ρι)ών που συνεδριάζουν μέσω των φοιτητικών τους συλλόγων απέναντι στον νέο αντιεκπαιδευτικό και αυταρχικό νόμο!

Τα γεγονότα αυτά αυταρχικής δράσης του κράτους στους αγωνιζόμενους/ες φοιτήτ(ρι)ες δηλώνουν ποια θα είναι η κατάσταση όταν μπει μόνιμα η αστυνομία στις σχολές, και έρθουν και το face control και οι κάμερες, αλλά και πως θα διαμορφωθεί η κατάσταση με τα πειθαρχικά! Σ’ ένα πανεπιστήμιο εναρμονισμένο ακόμη πιο πολύ με τις επιταγές των επιχειρήσεων και της αγοράς δεν θα χωράνε οι φοιτητικοί και κοινωνικοί αγώνες. Στα πλαίσια της αριστείας θα εντείνονται οι ταξικοί αποκλεισμοί και φραγμοί, με ελάχιστη βάση εισαγωγής και διαγραφές φοιτητ(ρι)ών. Επιδιώκεται ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο από συλλογικές αναπαραστάσεις με πειθαρχημένους/ες και εντατικοποιημένους/ες φοιτητές/τριες, όπου τους προορίζει για εξατομικευμένους/ες και ευέλικτους/ες εργαζόμενους/ες, χωρίς συλλογικά δικαιώματα και με σκυμμένο το κεφάλι. Ό, τι διαταράσσει το καπιταλιστικό κέρδος και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου κοινωνικά, πρέπει να καταστέλλεται!

Με βάση αυτή την κατάσταση πρέπει να σηκώσουμε το γάντι της αντιπαράθεσης στην κυβέρνηση και στην αστική πολιτική που υλοποιείται. Το φοιτητικό κίνημα δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Ο νόμος ψηφίστηκε, όμως το ίδιο δεν πτοείται. Συνεχίζει να κινητοποιείται για να ρίξει ψηφισμένο νόμο! Δεν θα περιμένει να περάσουν “τα έκτακτα μέτρα” και το lockdown για να απαντήσει στην κυβέρνηση! Από την αγωνιστική δυναμική του και την απάντηση του στον κυβερνητικό και κρατικό αυταρχισμό αποδυναμώθηκε η “μετά θα λογαριαστούμε” λογική. Χρειάζεται να συντονιστούμε με τα υπόλοιπα πληττόμενα τμήματα της εκπαίδευσης, της κοινωνίας και την εργατική τάξη! Να μην αφήσουμε να δολοφονηθεί ο απεργός πείνας και δίψας Δημήτρης Κουφοντίνας!

Όλοι/ες στις γενικές συνελεύσεις για να μην υλοποιηθεί ο νέος νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη!

Καμία σκέψη για πανεπιστημιακή αστυνομία, πειθαρχικά, face control! - Καμία σκέψη για διαγραφές φοιτη(τρ)ιών και ελάχιστη βάση εισαγωγής!

Αλληλεγγύη στον Δημήτρη Κουφοντίνα! - Να δικαιωθεί ο αγώνας του τώρα, πριν είναι πολύ αργά!

Ανοιχτές σχολές με όλα τα μέσα προστασίας!

Κανένα έλεος στην κυβέρνηση!

Χθες το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα κατέβηκε  για άλλη μία φορά στον δρόμο ενάντια στο νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη με τη συμμετοχή χιλιάδων διαδηλωτών. Σήμερα, που η κυβέρνηση θα επιδιώξει να περάσει το νόμο από την βουλή καλούμαστε να δώσουμε μία ακόμα πιο ηχηρή απάντηση.

Η χθεσινή πορεία δέχτηκε στην καταστολή της αστυνομίας, με 30 προσαγωγές, 27 συλλήψεις και τραυματισμούς, με συναδέλφους/ισσες που περνάνε το πρωί από ανακριτή. Δείχνει όχι μόνο ποια θα είναι η κατάσταση στις σχολές εάν υπάρχει σώμα ειδικών φρουρών, αλλά και οι προθέσεις της κυβέρνησης να το περάσει με αυταρχισμό και πυγμή, χωρίς να λογαριάζει τις αντιδράσεις, αλλά και γρήγορα για να σταματήσει την αναπτυσσόμενη δυναμική των αγώνων που δίνει το κίνημα. Είναι μια αναδιάρθρωση που δείχνει την κρίση του κεφαλαίου, που έχει επιταχυνθεί από την πανδημία, θέλοντας απόφοιτους ευέλικτους και πειθαρχημένους χωρίς δικαιώματα και με σκυμμένο το κεφάλι. Επιδιώκει να διαλύσει αυτό που φοβόντουσαν πάντοτε οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης: το φοιτητικό κίνημα ως πυροκροτητής ευρύτερων λαϊκών αντιδράσεων. Το περνάνε εν μέσω νέου lockdown θέλοντας να συκοφαντήσουν το κίνημα “ως φορέας διασποράς του ιού”.

Σήμερα καλούμαστε να είμαστε στο δρόμο. Δεν μας τρομοκρατούν οι αυταρχικές απαγορεύσεις, οι συλλήψεις και οι προσαγωγές. Ο νόμος αυτός, είτε ψηφιστεί είτε δεν ψηστεί, δεν υπάρχει περίπτωση να εφαρμοστεί. Κατεβαίνουμε στον δρόμο στις 4:30 στην προσυγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων στα Προπύλαια και 5:00 στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα με τους φορείς του εργατικού κινήματος και του λαού.

Όχι στον νέο νόμο με την πανεπιστημιακή αστυνομία, τα πειθαρχικά, τον έλεγχο, τις κάμερες. Όχι στις διαγραφές φοιτητών και στην ελάχιστη βάση εισαγωγής!

Να απελευθερωθούν όλοι/ες οι συλληφθέντες της χθεσινής πορείας. Να καταργηθεί ο νόμος για τις διαδηλώσεις!

Να ανοίξουν σχολές και σχολεία με τα αναγκαία μέτρα προστασίας!

Συμμετέχουμε στη πορεία τη Τετάρτη 10/2 στις 13:00, με συγκέντρωση στα Προπύλαια!

Το νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη αναμένεται να ψηφιστεί από τη κυβέρνηση της ΝΔ μέχρι τη Πέμπτη. Ένα νομοσχέδιο που βάζει τους μπάτσους στις σχολές για να ελέγχουν, να καταστείλουν προληπτικά και να σταματούν την αγωνιστική κίνηση των συλλόγων και του ευρύτερου κινήματος, όπως έπαιρνε σάρκα και οστά στις σχολές. Ένας νόμος, που εάν ψηφιστεί, θα εντείνει την πειθάρχηση με τα πειθαρχικά, μαζί με κάμερες και face control, όπου θα υπάρχουν εις βάρος του φοιτητικού κινήματος, εάν επιλέγει με τις αναβαθμισμένες μορφές πάλης του να παγώνει την “ακαδημαϊκή δραστηριότητα”. Το νομοσχέδιο εντείνει την εντατικοποίηση και τους ταξικούς φραγμούς με τις διαγραφές στα ν+2, ν+3 χρόνια αλλά και με την ελάχιστη βάση εισαγωγής, όπου θα πετάξει 25χιλιάδες μαθητές από τις σχολές. Ένας νόμος που θα εντείνει την καπιταλιστική κερδοφορία και την επιχειρηματική λειτουργία στα πανεπιστήμια, και θα διαμορφώσει ένα μοντέλο φοιτητή-μελλοντικού εργαζόμενου που θα είναι ευέλικτος, πειθήνιος και εξατομικευμένος, χωρίς συλλογικά δικαιώματα, αναπαραστάσεις αγώνα και με σκυμμένο το κεφάλι. Πρόθεση, ακόμη, της κυβέρνησης είναι να κλείσει τμήματα, να καταργήσει την επί πτυχίω εξεταστική και να φέρει ενιαίο ψηφοδέλτιο στις σχολές, αποπολιτικοποιώντας την συζήτηση στους φοιτητικούς συλλόγους.

Χρειάζεται να είμαστε στον δρόμο, στην πορεία που έχει καλεστεί στα Προπύλαια, στην απογευματινή πορεία της Πέμπτης και στις πορείες που θα γίνουν στις άλλες πόλεις. Εάν ψηφιστεί, ο αγώνας δεν σταματάει, θα συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση. Με στάση ανυποχώρητη το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα, μαζί με τους εργαζομένους και τον λαό, θα αποτρέψει αυτόν τον νόμο να ψηφιστεί και να εφαρμοστεί. Η μόνη μαχητική αντιπολίτευση στα σχέδια της κυβέρνησης είναι οι αγώνες που δίνει το κίνημα, και όχι η “εθνική” αντιπολίτευση εντός βουλής, ούτε τα μετριοπαθή δημοκρατικά κελεύσματα των πρυτανικών αρχών. Ξέρει να κάνει τους αγώνες του μ’ όλα τα αναγκαία μέσα προστασίας για την προστασία της ζωής των καταπιεσμένων. Το μαζικό και ενιαία μετωπικό κίνημα έδειξε την μαχητικότητα του όταν έσπασε στην πράξη την αυταρχική απαγόρευση συνάθροισης “άνω των 100 ατόμων”, που αυτό έφερε σε αναδίπλωση και ήττα την κυβέρνηση.

Οι αντιδράσεις και οι αγώνες της εκπαίδευσης μπορούν να αποτελέσουν πυροκροτητή ευρύτερης κοινωνικής αγανάκτησης και αντίδρασης. Το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να συνδέσει τον αγώνα του ενάντια στον νόμο Κεραμέως και για ανοιχτές σχολές και σχολεία, μ’ όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας, κάνοντας ένα κοινωνικό και ταξικό μέτωπο οργής, με τους αγώνες της εργατικής τάξης να υπερασπιστεί την ζωή και τα δικαιώματα της από την κυβερνητική δολοφονική πολιτική, τους αγώνες στα νοσοκομεία για ενίσχυση της δημόσιας υγείας, τους αγώνες ενάντια στα εξοντωτικά πρόστιμα και την κατάργηση των πολιτικών και δημοκρατικών ελευθεριών. Να συνδέσει τους αγώνες ενάντια στο υγειονομικό απαρτχάιντ στους πρόσφυγες, ενάντια στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους δουλειάς, όπου οι καταγγελίες έχουν πάρει την μορφή χιονοστιβάδας, αλλά και απέναντι στην εκδικητική μεταγωγή του Δημήτρη Κουφοντίνα.

Δεν μας τρομοκρατούν οι απαγορεύσεις τους, μας προκαλούν οργή και αγωνιστική παρουσία στον δρόμο!

Όχι στο νομοσχέδιο Κεραμέως! Όχι στη πανεπιστημιακή αστυνομία! Όχι σε κάμερες, face control, πειθαρχικά. Όχι στα όρια φοίτησης και τις διαγραφές! Όχι στην ελάχιστη βάση εισαγωγής!

Σχολές και σχολεία ανοιχτά μ’ όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας!

Όχι στα εξοντωτικά πρόστιμα εις βάρος του κινήματος - κατάργηση του νέου νόμου για τις διαδηλώσεις!

Οι διατάξεις του νομοσχεδίου δεν είναι άγνωστες σε κανένα και καμία που έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο τις κατευθύνσεις που προωθούνται τα τελευταία είκοσι χρόνια για το πανεπιστήμιο. Έχουν αποτελέσει ευσεβείς πόθους όλων των κυβερνήσεων είτε εν μέρει ή ακόμα και στο σύνολό τους. Η σφοδρότητα τους φαίνεται και από το ότι η κυβέρνηση δίστασε να τις καταθέσει όλους αυτούς τους μήνες φοβούμενη ότι θα διεγείρει κοινωνικές αντιδράσεις ακόμα κι εν μέσω των έκτακτων συνθηκών πανδημίας.

Η δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας είναι ένα μέτρο με ιδιαίτερη συγκυριακή και ιστορική σημασία. Έρχεται να ολοκληρώσει την νομοθετική κατάργηση του ασύλου και να επεκτείνει την πολιτική αυταρχικότητας και καταστολής μέσα στα πανεπιστήμια. Για την κυβέρνηση έχει σημασία να μπορεί να αποτρέπει τη γέννηση μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους ιδιαίτερα για την περίοδο οξυμένης κρίσης που διανύουμε αλλά που πρόκειται κιόλας να ενταθεί. Έχει όμως και ιστορική σημασία να μπορέσει να επιφέρει ένα σοβαρότατο πλήγμα στους αγώνες όχι μόνο του φοιτητικού κινήματος αλλά ολόκληρου του λαού που βρίσκει καταφύγιο στους πανεπιστημιακούς χώρους. Θέλει έτσι να αναδειχθεί ως ο ικανότερος εκπρόσωπος των συμφερόντων της αστικής τάξης, ο εκπρόσωπος που θα καταφέρει να επανα-νοηματοδοτήσει την σημασία της κατάκτησης του ασύλου από την μεταπολίτευση και έπειτα και έτσι να αμαυρώσει συνολικά την ιστορία των αγώνων της νεολαίας και της εργατικής τάξης.

Η νέα ομάδα Ο.Π.Π.Ι που προετοιμάζεται παράλληλα με τις πειθαρχικές ποινές επιχειρούν να ανατρέψουν ριζικά τον τρόπο που οργανώνονται και διεκδικούν οι φοιτητικοί σύλλογοι. Το πλαίσιο που θέτουν θα καθιστά παράτυπα ή ακόμα και παράνομα όλα τα μέσα πάλης που έχουν στα χέρια τους σήμερα οι φοιτητές, από τις καταλήψεις μέχρι και τις παραστάσεις διαμαρτυρίας, την διοργάνωση πολιτικών εκδηλώσεων, την ύπαρξη πολιτικών στεκιών, την αφισοκόλληση κλπ. Οι διοικήσεις των σχολών, με σύμμαχο την αστυνομία, θα μπορούν να αποτρέπουν τους φοιτητές και τις φοιτήτριες από το να διεκδικούν συνδικαλιστικά αιτήματα ή ακόμα και να στήνουν εκδικητικά πειθαρχικές διώξεις εναντίον όσων δεν συμμορφώνονται.

Παράλληλα, συστήνεται Επιτροπή Ασφαλείας και Προστασίας σε κάθε Α.Ε.Ι υπό τον πρύτανη του ιδρύματος, Κανονισμός Ελεγχόμενης Πρόσβασης και Μονάδα Ασφαλείας και Προστασίας. Αυτά τα μέτρα έρχονται για να παρηγορήσουν τους μετριοπαθείς δημοκράτες που έχουν την αυταπάτη πως η υπεράσπιση του αυτοδιοίκητου των ιδρυμάτων μπορεί να αποτελέσει όπλο ενάντια στην ωμή καταστολή. Η κυβέρνηση βλέπει μια ιστορική ευκαιρία μέσα στις συνθήκες της πανδημίας για να δημιουργήσει ένα αυταρχικό και αποστειρωμένο περιβάλλον στα πανεπιστήμια και δεν θα κάνει παραχωρήσεις. Μόνο μαχητικός αγώνας θα την εμποδίσει και όχι το αυτοδιοίκητο, το άσυλο ιδεών και άλλες, κενές νοήματος, επικλήσεις στην δημοκρατία.

Επόμενο στη λίστα του υπουργείου είναι η βάση εισαγωγής και οι διαγραφές. Στο αστυνομοκρατούμενο πανεπιστήμιο που φαντασιώνονται θα είναι δύσκολο να εισαχθείς αλλά επίσης δύσκολο να αποφοιτήσεις.  Η βάση εισαγωγής συνεπάγεται μείωση εισακτέων και ακόμα μεγαλύτερο οικονομικό βάρος για φροντιστήρια. Το όριο φοίτησης στις σχολές που όλο και περισσότερο μοιάζουν με κολέγια και εντατικοποιούνται συνεχώς, σημαίνει ότι μόνο εκείνοι και εκείνες που μπορούν να έχουν ως αποκλειστική ενασχόληση τις σπουδές τους θα καταφέρνουν να πάρουν πτυχίο. Πρόκειται πράγματι για ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς και το βασικό φίλτρο από το οποίο πρέπει να περάσει κανείς είναι ταξικό. Οι υπόλοιποι διοχετεύονται σε άλλους τομείς της εκπαίδευσης και κατάρτισης.

Συνολικά, το νομοσχέδιο στοχεύει στην πειθάρχηση, προετοιμάζοντας το έδαφος για περαιτέρω αναδιαρθρώσεις που θα πλήττουν τόσο την διαπραγματευτική δύναμη του αποφοίτου και μελλοντικού εργαζόμενου, όσο και τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Επιχειρεί πράγματι έναν εξευρωπαϊσμό με την έννοια ότι η εκπαιδευτική λειτουργία και η ροή κεφαλαίων δεν διαταράσσεται από τις κοινωνικές αντιδράσεις και οι ριζοσπαστικές φωνές μέσα στο πανεπιστήμιο φθίνουν έως ότου εξαφανίζονται ή θεωρούνται απλά γραφικές. Η αναγγελία των νέων αυτών μέτρων έγιναν από κοινού με τον υπουργό προστασίας του πολίτη, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα δώσει μάχη για να περάσουν. Εντελώς ξεδιάντροπα επίσης έχουν ανακοινώσει ότι οι σχολές δεν θα ανοίξουν αυτό το εξάμηνο, πιστεύοντας ότι έτσι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες δεν θα αντιδράσουν.

Το φοιτητικό κίνημα αυτή την φορά έχει ένα παραπάνω καθήκον από το να μπλοκάρει αυτό το νομοσχέδιο. Έχει καθήκον να μετατρέψει αυτή την ιστορική ευκαιρία που βλέπει η κυβέρνηση, σε τεράστια αποτυχία. Πρέπει να κερδίσει την στήριξη της πληττόμενης κοινωνίας που ασφυκτιά στην πανδημία και να συνδεθεί με τους εργαζόμενους ζουν και αγωνίζονται στους χώρους των σχολών. Αποστειρωμένα πανεπιστήμια δεν σημαίνει μόνο αδύναμοι φοιτητικοί σύλλογοι. Σημαίνει και ότι θα χαθεί ένα σημείο αναφοράς για όλα τα κοινωνικά κινήματα σε αυτή τη χώρα. Έτσι, δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Πρέπει να οργανωθούν ενωτικοί μαχητικοί αγώνες και να αξιοποιηθούν παλιά και νέα μέσα πάλης ούτως ώστε να αναγκάσουμε άλλη μία φορά την κυβέρνηση σε αναδίπλωση.

            Η απαγόρευση κυκλοφορίας, τα πρόστιμα, οι συνεχείς προσλήψεις μπάτσων και η ανασφάλεια, κάνουν το κράτος και τη κυβέρνηση να μοιάζει παντοδύναμη. Στην πραγματικότητα όμως έχει να αντιμετωπίσει μια πάρα πολύ σκληρή οικονομική κρίση και την δυσαρέσκεια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που πλήττονται από την πανδημία και οι οποία καθημερινά ακούν ότι είναι ατομική τους ευθύνη να προστατευθούν. Τα μέτρα που παίρνει στην εκπαίδευση αλλά και σε όλους τους άλλους τομείς δεν δείχνουν αυτοπεποίθηση αλλά φόβο. Τον ίδιο φόβο που έχουν όλοι οι ισχυροί σε όλο τον κόσμο σήμερα. Ότι θα έρθει η μέρα που όλοι και όλες που βιώνουν την εκμετάλλευση, την καταπίεση και που βλέπουν τις ζωές τους να είναι αναλώσιμες, θα σηκώσουν κεφάλι και θα περάσουν από πάνω τους. 

Καμία Μείωση Εισακτέων!

Κανένα Όριο Φοίτησης!

Καμία Πανεπιστημιακή Αστυνομία!

Κανένα Πειθαρχικό!

Κανένα Έλεος στην Κυβέρνηση!